سرو، سپید، سرخ: تراس

بر خلاف تعریف و تمجیدی که از این اثر شد، "تراس" ضعف های اساسی دارد که مانع از ارتباط برقرارکردن مخاطب جدی با آن میشود. - چرا پای شخصیت قهرمان باید شکسته و در گچ باشد جز اینکه بهانه ای بشود برای دنبال کردن ماجرا از داخل خانه و با لپ تاپ؟ - چرا هر دو شخصیت باید این اندازه برونگرا باشند و شخصیت شان هیچ کنتراستی با هم نداشته باشد و اصرارهای این به آن که برو دنبال پسره این قدر یخ از کار دربیاید؟ - چرا پسر همسایه که میداند در آپارتمان روبرویی یک دختر تنها ساکن است (چقدر عجیب در این دوره و زمانه!) در حین این خرابکاری امنیتی باید پرده اتاقش کنار باشد؟ - اگر "پنجره پشتی" هیچکاک الگوی کارگردان بوده و خودش هم به این مسئله معترف است چرا به پنجره های دیگر نگاهی نمی اندازد؟ - و خیلی ایرادهای جزئی دیگر کارگردانی. مثلا چطور یارو پرید توی تراس که هیچ گلدانی نه تنها نیفتاد که حتی تکان هم نخورد؟

و اما «تراس»! تراس داستانی درگیر کننده و خوبی داشت اما در اجرای اون خیلی ضعیف ظاهر شد. کاراکتر لیلا و سارا تا آخر اپیزود مخاطب رو اذیت می کنن چون بشدت در ادای نقش خودشون در این اپیزود ضعیف ظاهر شدن. اما پرداختن به موضوع وطن فروشانی که لوکیشن‌های مهم رو اطلاع می‌دادن در حد خودش چاشنی جذابیت رو به اثر اضافه می‌کرد. ضمن اینکه حین تماشای فیلم توجه نکردن به بعضی جزئیات بدیهی اذیت کنندس. مثل فاصله دو ماشین در تعقیب و گریز و بسیاری موارد خارج از منطقِ دیگه.

اپیزود تماس چهارمین اپیزودی بود که من مشاهده کردم. خیلی داستان جالبی داشت و من یکی از برترین فیلمی بود که من دیدم. فقط راجب فیلم بیشتر به مستند سازی و فیلم سازی ربط داشت و زیاد از واژه ی تراس یا خود تراس استفاده نشده بود. بنظرم بهترین صحنه و کمدی ترین صحنه اون بخشی بود که اون خلافکاره داشت سارا رو میبرد که یهو لیلا از پشتش با چوب زد توی سر شو سارا رو نجات داد. واقعا تمام بازیگر ها نقش های بسیار متفاوتی داشتند مثلاً لیلا خیلی طنز و شوخ طبع بود و سارا خیلی دوست داشت بدونه اونا چیکار میکنند و خیلی جدی تر بود نسبت به لیلا بود. این نظری بود که من داشتم. بنظرم نمره ی ۸.۵ برای این فیلم خوب باشه.