نرودا

پابلو لارین کارگردان فیلم می گوید هدفش از ساخت نرودا، نه دریافت جوایز سینمایی که آشنا کردن مردم سراسر جهان با فعالیت های یک مبارز بزرگ است. در بسیاری از آثار این کارگردان، نوعی طنز سیاه یا تلخ دیده می‌شود که ناشی از ناهنجاری‌ها یا پوچی موقعیت‌های شخصیت‌هاست. او به شدت جامعه، سیاست و فرهنگ معاصر را نقد می‌کند، اما این نقد را به صورت مستقیم بیان نمی‌کند، بلکه از طریق شخصیت‌ها و موقعیت‌ها آن را به تصویر می‌کشد. شکستن قالب‌های روایی: لارایین علاقه‌ای به روایت‌های خطی و کلیشه‌ای ندارد. او با ساختار داستان بازی می‌کند، گاهی راوی‌های غیرقابل اعتماد معرفی می‌کند، یا داستان را از چندین زاویه روایت می‌کند. هدفش این است که تماشاگر را به فکر کردن وادارد، نه صرفاً سرگرم کند. ما نرودا را از چشم کسی (پلیس) می‌بینیم که هم او را می‌شناسد و هم نمی‌شناسد، هم او را تحسین می‌کند و هم می‌خواهد دستگیرش کند. این لایه، به فیلم عمق می‌بخشد و آن را از یک بیوگرافی ساده فراتر می‌برد.

فیلم بسیار زیبایی بود و کلی نکات مثبت داشت. فقط یک جای فیلم که می‌تونه کل فیلم رو خراب کنه یک نکته ای داشت که انگار بهش دقت نکرده بودن ؛ اون نکته هم این بود که اصلا فیلم شاعرانه نبود و به شخصیت اصلی داستان که نرودا بوده که شاعرم بوده اصلا کارگردان تمام عوامل انگار به این موضوع دقت نکردن . اینم نظر من بود و من هم نمره ی ۷,۵ را برایش میدانم.✍️متین کاوه | ۱۴۰۵/۰۲/۲۸