دزد دوچرخه

اینکه "دزد دوچرخه" را فقط در قالب زمانه خودش یعنی سالهای سخت ایتالیا پس از جنگ جهانی دوم ببینیم اشتباه است. دزد دوچرخه علاوه بر رویکرد نئورئالیستی اش در بازنمایی سختی های زندگی فرودستان آسیب دیده از جنگ، در حال نقد کردن یکی از اصول اساسی جهان سرمایه داری یعنی "تولید انبوه" است. همان گونه که چاپلین انبوه انسان هایی که وارد مترو میشوند تا سر کار بروند را به گله گوسفند تشبیه میکند و الینه شدن کارگر در فرآیند کار بی وقفه برای تولید انبوه را نقد میکند، دسیکا هم بی معنا شدن مالکیت خصوصی در نتیجه تولید انبوه را نقد میکند: تلاشهای ریچی و همراهانش برای پیدا کردن دوچرخه بی نتیجه است چون هزاران هزار نمونه از آن دوچرخه در شهر وجود دارد! "تولید انبوه" هم دست آن کسی است که دوچرخه را دزدیده. درخشان ترین سکانس فیلم همین جستجوی بی نتیجه است که ریچی را متوجه میکند آنچه این اندازه برایش مهم بوده است برای نظام سرمایه داری چقدر بی ارزش است.

بیشتر کمتر

دزد دوچرخه

فهرست: ده فیلم برگزیده «درباره پدر و پدری» از سینمای ایران و جهان

آثــــار مشابه

اشتراک گذاری