یاغی در دشت

مشخصه اصلی سلینجر بین داستان نویسای آمریکایی داشتن یه جور سرکشی خاص توی قهرمان هاشه که در لایه ای از تلاش برای حفظ معصومیت و احترام گذاشتن به بی گناهی کودکان پیچیده شده. مثلا داستان "یک روز خوش برای موزماهی" رو به یاد بیارید. توی فیلم هم دقیقا بهش اشاره میشه. چرا در نیمه ابتدای داستان مادرزن سیمور این همه نگران دخترشه؟ مگه سیمور دیوونه س؟ چطور سیمور که اینقدر همدلانه با یه دختربچه درباره موزماهی حرف میزنه میتونه در آخرین جمله داستان به مغز خودش شلیک کنه؟ آخه برای چی؟! روابط علت و معلولی داستانهای سلینجر همینقدر نامتعارفه و فیلم باید میتونست این رو منتقل بکنه و بگه که با چه نویسنده غیرمنتظره ای روبرو هستیم که به نظرم توی گفتگوش با سردبیر نیویورکر این کار رو کرد. بنابراین من در مجموع از فیلم خوشم اومد.

فیلم هیچ چیزی بیشتر از یک جستجوی سادۀ اینترنتی به ما درمورد سالینجر نمی‌گوید، بیشتر درمورد نویسندگی سخن می‌گوید. ولی حرف‌هایش درمورد نویسندگی هم عموما فاقد عمق و طراوت هستند. تصویری که فیلم یاغی دشت از یک نویسنده ارائه می‌دهد، همان تصوری است که افراد کاملا بیگانه با نویسندگی و نوشتن و نوشته، از نویسندگان دارند: «یک آدم حساس و کمی خل و کمی متکبر که استعدادکی هم دارد». واقعا تن سالینجر در گور با این فیلم لرزید. شخصیت مربی تنها شخصیت فیلم بود که به نظرم تا حد زیادی درآمده بود. بازیش هم. گوشزد کردن بعضی نکات عمومی و کلی و حتی کلیشه درمورد مصائب نویسندگی هم به عموم مخاطبان بدک نبود.