آیا سینمای ایران این قدر دلرحم است که به کارگردانی اجازه بدهد به خاطر دو تا فیلم قبلی اش، در فیلم سوم وارد جهان شخصی اش بشود، در را قفل کند و کلید را پرت کند توی کوچه؟ البته اپیزود سوم با ورود مرضیه برومند که آدم رو یاد شیطان توی مرشد و مارگریتا مینداخت واقعا دیدنی بود. اصلا انگار یه نفر دیگه این اپیزود رو نوشته بود. اون فعال کردن اکانت خیلی خوب بود :)

بعد از تماشای دختر پری خانوم، مخاطبان دو دسته بودند: یا از پری خانوم بدشان آمده بود و یا خیلی هم بدشان نیامده بود. دسته اول آنها بودند که سینمای معتمدی را با سومين اثرش آغاز کرده بودند و دسته دوم آنها بودند که دو کار قبلی معتمدی را دنبال کرده بودند. دسته اول معمولا توی ذوقشان خورده بود که معتمدی معتمدی که تعریفش را می کردند همین بود! و دسته دوم چون به اتفاق، دو کار قبلی معتمدی را دوست داشتند، همدلی بیشتری با فیلم سومش داشتند. فیلمی که در آن باز هم کارگردان تکه‌پاره‌های خودش در سوگ و عشق را جمع کرده و کنار هم گذاشته و با دختر پری خانوم بیرونش داده بود. بنابراین اگر شما می‌خواهید دختر پری خانوم را به عنوان اولین فیلم علیرضا معتمدی ببینید اشتباه می‌کنید! سینمای معتمدی یک سلسله مراتبی دارد که حتما باید رعایت شود یعنی از رضا شروع شود، با چرا گریه نمی‌کنی اوج بگیرد و در دختر پری خانوم به فرود نزدیک شود.