اسکاروایلد، متولد 1854 در شهر دوبلین ایرلند، نویسنده مشهور انگلیسی- ایرلندی‌ست. او از چهره‌های شاخص ادبی انگلستان قرن نوزدهم به‌شمار می‌رود که آثارش همواره بحث‌برانگیز بوده. وایلد تا سال 1874 در کالج دوبلین تحصیل کرد و سال 1874 وارد آکسفورد شد و تخصص ادبیات یونان را دریافت نمود. او سپس سفر کوتاهی به ایتالیا داشت. در این مدت سرودن شعر را آغاز کرد اما در سبک شاعری خود راه و رسمی متفاوتی نداشت و بیشتر از پیشینیانش متأثر بود. به‌مرور کار وایلد در لندن بالا گرفت و شهرت ادبی ویژه‌ای پیدا کرد، تا آنکه در دادگاه به شکایت لرد کوینز بری از وایلد به او اتهام فساد اخلاق زدند. او پس از این به دو سال حبس با اعمال شاقه محکوم شد و حق چاپ آثارش توفیق گشت. اسکار وایلد بعد از پایان دوره محکومیتش، انگلستان را ترک کرد و با نام مستعار به فرانسه رفت و از آنجا به ایتالیا مهاجرت کرد. او سال 1900 در پاریس درگذشت و در گورستان پرلاشز به خاک سپرده شد. شعر اسکار وایلد دارای زیبایی‌ها و لذت‌های جسمی و خاکی است و مبهم و عرفانی نیست. «راونا»، «ابوالهول» و «چکامۀ زندان ردینگ» از جمله آثار شعری او هستند. او علاوه بر سرودن شعر در زمینه نمایشنامه‌نویسی نیز فعال بود. از آثار وایلد در زمینۀ ادبیات داستانی و نمایشی باید به کتاب‌های «شاهزادۀ خوشبخت و داستان‌های دیگر» و «خانۀ انار» و نمایشنامه‌های «ورا، یا نیهیلیست‌ها»، «بادبزن لیدی ویندرمیر»، «دوشس پادوآ» و تنها رمان او «تصویر دوریان گری» اشاره کرد.