اگر نگوییم همه اما بخش بسیار زیادی از انیمیشن‌های ایرانی مهارت‌محورند. یعنی با هدف آموزش نوعی مهارت برای زندگی ساخته شده‌اند. حالا این مهارت ممکن است فیزیکی باشد، مثل آموزش گره زدن و آشپزی و کاردستی یا ممکن است غیرفیزیکی باشد؛ مثلاً مهارت‌های ارتباط با دیگران، مهارت‌های اقتصادی، مهارت‌های خودشناسی و حتی مهارت‌های علمی.

وقتی از انیمیشن حرف می‌زنیم، اغلب ذهن‌مان به‌سمت والت دیزنی و پیکسار می‌رود، یا شاید انیمه‌های ژاپنی. اما در همین نزدیکی، در دل سینمای ایران، دنیایی در حال رشد است؛ دنیایی پر از قصه‌های خیال‌انگیز، قهرمان‌های رنگارنگ و تصویرهایی که به‌تدریج قلب مخاطبان را تسخیر می‌کنند. انیمیشن ایرانی دیگر آن تجربه‌ی خام و ابتدایی گذشته نیست. امروز برخی از این آثار نه‌تنها در گیشه‌ی داخلی موفق‌اند، بلکه به جشنواره‌های جهانی پا گذاشته‌اند و در دل مخاطب غیرایرانی نیز جا باز کرده‌اند.