کارگردان، تهیه‌کننده و فیلم‌نامه‌نویس ایرانی متولد ۱۷ آذر سال ۱۳۱۸ در تهران است. او از هفده‌سالگی به سینما علاقه‌مند شد و برای درک بهتر فیلم‌های روز به آموختن زبان انگلیسی پرداخت. مهرجویی تحصیلات مقدماتی خود را در تهران به پایان رساند و یک سال در هتل آتلانتیک مدیر شد. او بیست ساله بود که برای ادامۀ تحصیل در رشتۀ فلسفه به کالیفرنیا رفت. پس از انقلاب مدتی از ایران مهاجرت کرد، اما چند سال بعد به کشور بازگشت و به فیلم‌سازی پرداخت و عضو پیوستۀ فرهنگستان هنر شد. از آثار مهم مهرجویی می‌توان به هامون،‌ گاو،‌ اجاره‌نشین‌ها،‌ سارا،‌ پری،‌ درخت گلابی،‌ لیلا، و مهمان مامان اشاره کرده. مهرجویی علاوه بر فعالیت در سینما، به نوشتن رمان و ترجمه نیز می‌پردازد. در ۱۳۹۳ از سوی سفیر فرانسه جایزۀ شوالیه ادب و هنر فرانسه به او اهدا شد. مهرجویی بیش از سی جایزه معتبر داخلی و بین المللی را در کارنامه خود دارد که از مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به جایزۀ بزرگ آنتن دو از جشنواره فیلم پاریس، جایزه بهترین فیلم جشنواره فیلم پراد فرانسه، هوگو نقره‌ای سی و چهارمین جشنواره بین‌المللی فیلم شیکاگو آمریکا و تندیس طلایی جشنوارۀ بین‌المللی فیلم مسکو، روسیه اشاره کرد.

10.0

نام لاتین هنرمند : Dariush Mehrjui
ملیت هنرمند: ایرانی
شهر زادگاه: تهران
کشور زادگاه: ایران
سال تولد (شمسی-میلادی): 1318 - 1939
سال درگذشت (شمسی-میلادی): 1402 - 2023

نقل قولی برای این هنرمند ثبت نشده است!

سانسور و توقیف فیلم الموت، پیش از انقلاب

اعتراض به عدم اکران نوروزی فیلم لامینور

تاکنون نظرسنجی‌ای برای این هنرمند ثبت نشده است.

آثار شاخص داریوش مهرجویی

«مهمان مامان» یک درام کمدی-اجتماعی، محصول سال ۱۳۸۲ به کارگردانی «داریوش مهرجویی» است که یک مهمانی پاگشای ساده و بدون آمادگی قبلی را حکایت می‌کند. از آن‌جایی که مهمان‌داری در فرهنگ ایرانی از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است و به دلیل اضطرابی که برای حفظ آبرو ایجاد می‌کند، تبدیل به یک عملیات نجات محله‌ای می‌شود.

«آقای زالو» کمدی متفاوت امسالِ سینمای ایران است؛ فیلمی که قطعا ارزش یک‌بار دیدن را دارد و برخلاف اکثر کمدی‌های امسال ارزش نقد و بررسی و تحلیل را. از همان سکانس آغازین فیلم، تصویر سرد، جدی و سینمایی شخصیت و همچنین موسیقی مهم و خاطره‌انگیز اجتماعی زنده‌یاد فرهاد مهراد («مرد تنها») به ما می‌گوید آقای زالو گرچه عضوی از سینمای بدنه است ولی با دیگر فیلم‌های سینمای بدنه تفاوتی جدی و اساسی دارد.

حقیقت را بخواهی از آن روز که پا به این دیار گذاشتم همه‌اش دلشوره بود و واخوردگی، و یک حالت تعلیق و آویختگی، و که این جا جای من نیست، که در غربت زندگی کردن آن هم در این سن و سال و پس از گذشت سالها تجربه و زندگی در این دیار و اینکه هیچ چیز تازگی ندارد، و این بی‌رنگی‌ها و بی‌حالی‌ها که از دوستان و آشنایان برمی‌خیزد، همه و همه هیچ لطفی ندارد و جز اندوه و دلسردی و حسرت برای گذشته چیزی به آدم نمی‌دهد...

سال 1348 است. فیلم سینمایی «گاو» تحسین یک‌صدا و بی‌سابقه‌ای را در بین مخاطبان و به خصوص منتقدان برانگیخته است. حتی منتقدانی چون پرویز دوایی و هوشنگ کاوسی که به جز هم‌نظری درباره‎ی «گاو»، دیگر در نقد، پیوندی بینشان برقرار نشد. گاو (به همراه قیصر)، نه تنها سرآغاز موج نوی سینمای ایران که سرآغاز سینما برای بسیاری از چهره‌هاست. چهره‌هایی چون علی نصیریان، پرویز فنی‌زاده، مهین شهابی و عزت‌اله انتظامی که تا آن زمان تنها پیشینه‌ی تئاتری و یا حداکثر تجربه‌ی یک‌بار جلوی دوربین رفتن در یک دهه را داشتند

داریوش مهرجویی پشت پرده فیلم گاو را بازگویی می‌کند؛ از ایده تا ساخت.<br /><br />

یکی از روزهایی که در تقویم خورشیدی به نام «اصفهان» نام خورده، ۲۵ آبان است؛ یادبود ۲۵ آبان ۱۳۶۱ که ۳۷۰ شهید در اصفهان تشییع شدند. همین، بهانه‌ای‌ست تا به اصفهان بپردازیم. و پرداختن به اصفهان از هنر جدا نیست. هنری که این‌بار تصمیم گرفتیم از دید آن به اصفهان بپردازیم، هنر هفتم است؛ سینما.

«اکبر عبدی» از معدود بازیگرانی‌ست که مرز میان کمدی و درام را با مهارت تمام می‌فهمد و به اصطلاح هر نقشی را درمیاورد! او هم در نقش‌های کمیک توانسته مردم را به خنده بیاورد و هم در نقش‌های جدی تماشاگران را به گریه و تأمل وادار کند. گستره‌ی بازیگری عبدی از تیپ‌های مردمی و صمیمی تا شخصیت‌های تاریخی و فانتزی، او را به یکی از متفاوت‌ترین و ماندگارترین چهره‌های سینما-تلویزیون ایران تبدیل کرده است.

«عزت‌الله انتظامی»، چهره‌ای ماندگار در تاریخ بازیگری ایران است؛ بازیگری که هم در تئاتر، هم در سینما، اثری ژرف و ماندنی بر جای گذاشت. او با حضور پررنگ و تأثیرگذارش، نسلی از تماشاگران را با معنای واقعی «بازیگری» آشنا کرد.

زنده‌یاد «امین تارخ» از چهره‌های فراموش‌نشدنی بازیگری در ایران است؛ بازیگری که هم در نقش‌های تاریخی خوش درخشید، هم در نقش‌های احساسی و خانوادگی و هم در شخصیت‌های پیچیده و چندلایه‌ی درام‌های اجتماعی. حضور او در آثار بزرگانی همچون «علی حاتمی»، «مسعود کیمیایی»، «بهرام بیضایی»، «داوود میرباقری» و بسیاری دیگر از بزرگان سینما و تلویزیون کارنامه‌ای پربار و تأثیرگذار از او بر جای گذاشته که در ذهن مخاطبان ایرانی زنده است.

در ششمین مطلب از پرونده قهر نوبت به انتشار فهرست سینمایی پرونده می‌رسد. تحریریه‌ی مجله‌ میدان آزادی در فهرست تازه خود ده فیلم تماشایی و زیبای سینمای ایران را که این موضوع در آن‌ها نقش محوری داشته به شما معرفی کند. تدوین و نگارش معرفی فیلم‌های این فهرست را خانم فاطمه صادقی مقدم بر عهده داشتند.

تاکنون ریویویی درباره آثار این هنرمند ثبت نشده است.

فصل دوم رویداد «نقد و تماشا» همزمان با هفته کتاب و کتابخوانی، به سینمای اقتباسی اختصاص یافته است. سینمای اقتباسی، دربرگیرنده آثار سینمایی‌ست‌ که بر پایه بخش یا کل یک اثر دیگر ساخته شده‌اند. در این رویداد تمرکز ما بر چهار اثر برگزیده سینمایی بر مبنای چهار کتاب برجسته ایرانی و خارجی است.

در چهل و سومین شمارۀ کاغذ اخبار هنر، مهم‌ترین خبرهای دنیای هنر در تابستانی که گذشت را به انتخاب مجله میدان آزادی می‌خوانید.

طبق سنت مجله میدان آزادی، پایان هر ماه، سررسید انتشار کاغذ اخبار آن ماه است. این شماره از کاغذ اخبار که سی و ششمین کاغذ اخبار مجموعه میدان آزادی است، به اخبار سینما، ادبیات، مستند، نقاشی در مردادماه 1404 اختصاص دارد.

در نمایشگاه تجسمی «چند تکه آینه»، آثار تجسمی دیده نشده‌ای اعم از عکاسی و نقاشی چهره‌های سرشناس سینمای ایران همچون عباس کیارستمی، داریوش مهرجویی، سیف‌الله صمدیان، نیکی کریمی، محمود کلاری، رضا کیانیان، حمید جبلی و... در خانه هنرمندان ایران به نمایش گذاشته شده است.

امروز بیست و دوم مهرماه سالروز درگذشت داریوش مهرجویی کارگردان، تهیه‌کننده و فیلم‌نامه‌نویس ایرانی است. او از هفده‌سالگی به سینما علاقه‌مند شد و برای درک بهتر فیلم‌های روز به آموختن زبان انگلیسی پرداخت. مهرجویی تحصیلات مقدماتی خود را در تهران به پایان رساند و یک سال در هتل آتلانتیک مدیر شد. او بیست ساله بود که برای ادامه‌ی تحصیل در رشته‌ی فلسفه به کالیفرنیا رفت. پس از انقلاب مدتی از ایران مهاجرت کرد، اما چند سال بعد به کشور بازگشت و به فیلم‌سازی پرداخت و عضو پیوسته‌ی فرهنگستان هنر شد.