مرحوم دکتر شریعتی در سخنرانیهای مختلفی اشاره کرده‌اند که طبقه مرفه برای درمان درد پوچی به خلق سرگرمیهای خطرناک می‌پردازد.

هو ایدۀ طلایی هنوز هم معتقدم ایدۀ فیلمنامه یکی از طلایی‌ترین داستان‌های سینماست؛ از آن ایده‌هاست که می‌گویی کاش من مینوشتمش و هزار بار این داستان را در ذهنت با المان‌های خودت می‌نویسی و پاره می‌کنی و از نو می‌نویسی... و باز هم تنهایی انسان و رنج انسان در عالم که بنجامین، نمایندۀ تام و تمام اون بود از بدو تولد تا مرگ... ایده‌ای اقتباسی از داستان‌‌ کوتاهی نوشتۀ اسکات فیتزجرالد خالق شاهکار عاشقانۀ «گتسبی بزرگ». ایدۀ خوب، بازی‌های درخشان از بازیگران مطرح روزگار خودش (اوج کراش‌العالمین بودن برد پیت و زیبایی کیت بلانشت بوده)، رنگ‌ها و نورهایی که همه انتقال‌دهندۀ احساسات برهه‌های خاص زندگی بنجامین بودن، طراحی صحنه و لباس‌ها و دیالوگ‌ها...

هو اولین فیلمی که از فینچر دیدم اما نه به انتخاب خودم! سی‌دی فیلم لای کاغذهایی که از روی میز رئیسم برداشتم بُر خورده بود. رفتم دیدم و بعد سی‌دی را به رئیسم تحویل دادم. پرسید: چرا درش باز است؟ گفتتم: چون برای دیدنش باید درش را باز می‌کردم! نگو بندۀ خدا اصلا روحش هم خبر نداشت که پک سی‌دی وسط کاغذماغذهای دفتر به من رسیده! همان سال‌های اوج فیس‌بوک در جهان و البته ایران، پروندۀ مهمی برای زاکربرگ باز شد که ایدۀ فیس‌بوک را از همکلاس‌اش دزدیده است و به چنین ثروت و شهرت هنگفتی رسیده است؛ فینچر هم در فیلمش این ایده را نه تنها رد نکرد که جوری آن را مطرح کرد که منجر به اعتراض زاکربرگ شد... هر چه هست این فیلم هم یکی از آن چیزهایی است که نشان می‌دهد آمریکایی‌ها هنوز هم دزدند مثل اجدادشان، فقط الان کت‌شلواری شده‌اند. من نورپردازی، میزانسن‌ها، بازی و مهمتر از همه فیلمنامه که مخاطب را نادانسته به جایی می‌کشاند که هدف اصلی داستان بود را دوست داشتم اما خب نه موضوع آنقدر شاهکار بود که امتیازی بالاتر از پنج بدهم نه داستان و بازی‌ها پیچیدگی خاصی داشت. رئیسم هم کلی حرص خورد که من فیلم را زودتر از او دیده‌ام :)

توی ایجاد حس ترس خیلی خیلی موفق بود. بدون اینکه هیچ عنصر غیر طبیعی مثل روح و اجنه توش باشه.

تا ابد جزو لیست برترین‌های آی‌دی‌بی

چیزی که از فیلم دیدن دوست دارم همین است: غیرقابل پیش‌بینی بودن. شروع هیجان‌انگیز و پایان غیرمنتظره. از لحاظ فیلمنامه جزو کارهایی است که کاملا برایش زمان صرف شده و مغز مصرف شده!!!

دلم تنگ شده برای دیدن چنین فیلم‌هایی تو تعطیلات فیلم‌هایی که حسابی سر کارت بذارن و سرتو گرم کنن

بچه بودم دیدم از تلویزیون البته یکی از قصه هارو کلا حذف کرده بود! ولی همون نسخه سانسور شده هم، هم خیلی مهیج بود هم خیلی ترسناک

تاریخچۀ تاسیس فیسبوک که البته شبیه تاریخچۀ هر کسب و کار دیگریه قبل از اینکه به فروش برسه بدون ارائه جزئیات مهم و پشت پرده های امنیتی و سیاسیش

سینما به معنای واقعی کلمه، سینما آن‌طور که باید باشد. یادش بخیر وقتی فیلم هفت نقل محافل سینمایی ایران و جهان بود، تمام مجلات سینمایی ما پر شده بود از اینکه مدیر فیلمبرداری آن یک ایرانی است: داریوش خنجی. و اینطور ما ایرانی‌ها خودمان را در افتخارات فیلم هفت سهیم می‌کردیم!