اثری دیدنی در رد "ایده آلیسم" ژاپنی که مهم ترین مظهرش آیین سامورایی است. نهایت وفاداری یک سامورایی به آرمان هایش اجرای هاراکیری است که مرگ شرافتمندانه ای است در تقابل با خودکشی از سر ضعف و حقارت. اما در این داستان قهرمانی که نهایت تحقیر را از طرف سرنوشت تحمل کرده به قصر یکی از بزرگان وارد میشود تا هاراکیری کند. ورود او و گفتگوهایی که قبل از مرگ دارد تمام آرمان های سنت سامورایی را به چالش میکشد. ایده آلیسمی که در قرن بیستم باعث شد ژاپن در ردیف متحدان آلمان نازی وارد جنگ جهانی شود. پایان بندی فیلم با نشان دادن این که چطور صاحبان قدرت با مخفی کاری تاریخ را تحریف میکنند از جمله فرازهای درخشان فیلم بود. هرچند واقعا تمام فیلم درخشان بود. یک اشاره واجب در مورد فیلم این است که برخی از مهم ترین رمانهای فلسفی برای پیش کشیدن غیر قابل قبول ترین رنج بشری به "رنج کودکان" و توجیه ناپذیر بودن آن اشاره میکنند. برادران کارامازوف، طاعون و زوربای یونانی را به خاطر بیاورید. اینجا هم مرگ کودک از این اهمیت فلسفی برخوردار است