اونقدر که ازش بد می‌گن بد نبود و اتفاقاً به نظرم یک فصل دوی کاملاً خلف برای فصل یک سریال بود. بسیاار تیره و تار و پوچ‌گرا. فسادی که همه‌جا رو گرفته و هیچ راه گریزی ازش نیست.

به شدت تلخ و پوچ‌گرا و البته واقعی و سنگین. فصل اول خوب بود ولی اینکه شاهکار بود یا نه رو مطمئن نیستم. باید دوباره ببینم.

فصل دوم ترو دیتکتیو، حقیقتا اون اندازه که باید قدر ندید و در سایه موفقیت خیره‌کننده فصل یک گم شد؛ فصلی یکی که اگر امروز برگردیم به عقب نگاه کنیم آش خیلی دهن سوزی هم نبود. در حقیقت، فصل دوم - شاید نه با یک اختلاف زیاد - از فصل اول بهتر بود. فراز و فرودهای قصه‌ی فصل دوم اون رو بسیار متمایزتر از فصل یکی می‌کرد که داخلش شخصیت متیو مک کانهی یک‌بند با مضخرفات و شبه علم ما و اون دو تا بازجوی بدبخت رو بمباران روانی می‌کرد. به گواهی مارتی، شخصیت وودی هرلسون: Stop saying odd shit! سرمون رفت بابا! سکانس تیراندازی در قسمت چهارم بی شک یکی از هیجان‌انگیز و واقع‌گرایانه‌ترین سکانس‌های تیراندازیه که از لحاظ ارزش سینمایی شاید هم سنگ سکانس‌های تیراندازی در اثر عزیز دنی ویلنو عزیز، یعنی سیکاریو باشه.