ترمینال

چرا واسپاری وظایف اخلاقی خودمان به ماموران قانون نمیتواند جامعه بهتری بسازد؟

فیلم طنز #ترمینال موقعیت مردی را نشان میدهد که زبان انگلیسی بلد نیست و به محض رسیدن به فرودگاه نیویورک متوجه میشود در کشورش (کشور خیالی کراکوژیا) کودتا شده. قانون نه به او اجازه میدهد از فرودگاه خارج شود، نه میتواند سوار هواپیما شود چون پاسپورتش دیگر اعتبار ندارد. این یک بن بست قانونی است. نمیتوانم فیلم را لو بدهم و بگویم در فرودگاه چه بر او میگذرد اما دیدن این سکانس خالی از لطف نیست. خیلی زود میفهمیم مدیر فرودگاه خیلی بیشتر از این آقای آواره دارد عذاب میکشد. حضور آقای ناوورسکی که با همه چیز راحت کنار می آید مایه تعجب و عصبانیت مدیر قانونمند میشود و بالاخره سعی میکند یک راه حل قانونی برای طرف پیدا کند. چون نرم افزار وجدان روی مغز آقای مدیر نصب نیست همین قدر برایش کفایت میکند که یک اعتراف از ناوورسکی بگیرد. به هر قیمتی، اغراق، بزرگنمایی و حتی دروغ. اما ناوورسکی چون از قانون درونی خودش تبعیت میکند نمیتواند دروغ بگوید. حتی خبرهای بازداشت و زندان هم نمیتواند باعث ترس او از کشورش بشود. همه فیلم جدال این دو نوع قانون است که یکی بر اساس محبت به آدمها بنا گذاشته شده و یکی دیگر بر اساس نفرت از آنها. یکی پیش فرضش سلامت نفس همه است و یکی همه را مجرم میبیند مگر خلافش اثبات شود. خیلی فیلم نازنینی بود. ما نیامده ایم که فقط عبور کنیم. ما آمده ایم که درنگ کنیم و اگر زندگی از سرعت ما کاست باید با آغوش باز آن را بپذیریم. شخصیت یک شرقی را خیلی خوب ساخته بودند اسپیلبرگ و هنکس با هم! البته آن بنده خدایی که این فیلم از روی زندگی او ساخته شده یک ایرانی بلاتکلیف بیچاره است که صد و هشتاد درجه با شخصیت دوست داشتنی تام هنکس در این فیلم تفاوت میکند. از آن فیلمهایی است که دوست دارم هر از چندگاهی ببینم.

بیشتر کمتر

ترمینال

آثــــار مشابه

اشتراک گذاری