در یکی از مناطق آمریکا یه بخشی به وجود اومده به اسم: پیشگیری از جنایت. اونجا به کمک سه پیشگو متوجه می‌شن که در آینده‌ی نزدیک چه کسی قراره قتل انجام بده و کی قراره کشته بشه. بعد پلیسای این بخش می‌رن به محلی که قراره توش قتل رخ بده و فردی که قراره قاتل بشه رو به جرم قتل در آینده دستگیر می‌کنن. حالا این طرح قراره ملی بشه و تو این مسیر با چالش‌هایی روبرو می‌شه که این تازه اول ماجراست و هرقدر فیلم جلوتر می‌ره ابعاد درگیری بزرگ‌تر می‌شه. داستان در سال ۲۰۵۴ رخ می‌ده و پر از عناصر سبک علمی‌_تخیلی‌یه: ماشین‌های سرعتی، شهری با معماری عجیب، پیشرفت‌های سرسام‌آور تکنولوژی مثل اسکن چشمی‌ هویت تمام شهروندان و مسائلی از این قبیل. فیلم به خوبی توی بخش دنیاسازی موفق بوده و منطق خوبی برای وصل کردن اجزای تخیلاتش به هم ایجاده کرده. جلوه‌های ویژه هم نسبت به سال تولید فیلم(۲۰۰۲) خیلی خوبن. بازیگرها هم همگی فوق‌العاده‌ان. مخصوصاً خود تام کروز و نقش زن پیشگو. فیلم ترکیبی از چند ژانره: اکشن، ویرانشهری(دیستوپیایی)، علمی_تخیلی، جنایی و رازآلود. انصافاً در ترکیب درست این چند ژانر هم موفق بوده و نتیجه یک اثر کاملاً چفت و بست‌دار شده. https://eitaa.com/shooridarsar ادامه...👇 فیلمنامه که بر اساس داستانی به همین نام از فلیپ کی‌. دیک نوشته شده استخون‌دار و قدرتمنده. مخصوصاً که فیلم فقط به هیجان‌انگیز بودن اکتفا نکرده و دغدغه‌های اخلاقی و فلسفی هم داره. مثلاً شما می‌تونید با کمی دقت متوجه نظر کارگردان درباره مسئله جبر و اختیار بشید. البته در سطح کلان‌تر هم فیلم به پرسش قدیمی‌ِ: «آیا هدف وسیله رو توجیه می‌کنه؟» هم پرداخته. نمره من به فیلم ۸/۵ از ۱۰ عه. اونم به خطر دو سه اشکال کوچیک منطقی‌ای که تو فیلمنامه بود. توصیه می‌کنم ببینیدش. برای من تجربه‌ای مشابهِ «اینسپشنِ» نولان بود. https://eitaa.com/shooridarsar

اون اواخر داستان که با ملکه انگلستان صبحانه میخوره آدم احساس می‌کنه نکنه داستان سفارشی باشه، ولی به نظرم این طور نیست. دال به خاطر جسارت در انتقاد از رژیم صهیونسیتی هنگام حمله به لبنان هزینه سنگینی پرداخت کرد و بهش برچسب ضدیهود زدند.

«BFG» یا همون غول بزرگ مهربون گزینه خوبی برای درگیر شدن با رویا و خیاله. یک کاره تمیز و قابل قبول که بنظرم هر کسی که ذره‌ای از کودک درونش فعال باشه رو پای خودش می‌نشونه. ناگفته نمونه که بنظرم برای بچه‌های کوچولو مناسب نیست. در آخر بهتون بگم ارزش دیدن داره!

یه چیزی که توش برام جالب بود اینه که 8 سال پیش نقش مهم پهپادها توی کنترل کردن جامعه رو داره نشون میده. و چقدر فضای توی واقعیتش آخرالزمانی و ترسناکه، با این که تهش با پیروزی تموم میشه.

خیلی فیلم کثیفیه. میخواد فلسطینی ها رو بی رحم و تروریست نشون بده و بگه اسرائیلی ها فقط دارند انتقام میگیرند. درباره المپیک مونیخه که مبارزان فلسطینی هواپیمای ورزشکارای صهیونیست رو گروگان میگیرند.

من این فیلم رو با دخترم دیدم. به نظرم یه جاهاییش واقعا بچه ممکنه بترسه.

آیا ما که در برابر انسان ها وظایف اخلاقی مان را به درستی انجام نمی‌دهیم در برابر ربات های انسان نما که ممکن است عاطفه هم داشته باشند مقید به رعایت وظیفه اخلاقی هستیم؟

فیلم طنز #ترمینال موقعیت مردی را نشان میدهد که زبان انگلیسی بلد نیست و به محض رسیدن به فرودگاه نیویورک متوجه میشود در کشورش (کشور خیالی کراکوژیا) کودتا شده. قانون نه به او اجازه میدهد از فرودگاه خارج شود، نه میتواند سوار هواپیما شود چون پاسپورتش دیگر اعتبار ندارد. این یک بن بست قانونی است. نمیتوانم فیلم را لو بدهم و بگویم در فرودگاه چه بر او میگذرد اما دیدن این سکانس خالی از لطف نیست. خیلی زود میفهمیم مدیر فرودگاه خیلی بیشتر از این آقای آواره دارد عذاب میکشد. حضور آقای ناوورسکی که با همه چیز راحت کنار می آید مایه تعجب و عصبانیت مدیر قانونمند میشود و بالاخره سعی میکند یک راه حل قانونی برای طرف پیدا کند. چون نرم افزار وجدان روی مغز آقای مدیر نصب نیست همین قدر برایش کفایت میکند که یک اعتراف از ناوورسکی بگیرد. به هر قیمتی، اغراق، بزرگنمایی و حتی دروغ. اما ناوورسکی چون از قانون درونی خودش تبعیت میکند نمیتواند دروغ بگوید. حتی خبرهای بازداشت و زندان هم نمیتواند باعث ترس او از کشورش بشود. همه فیلم جدال این دو نوع قانون است که یکی بر اساس محبت به آدمها بنا گذاشته شده و یکی دیگر بر اساس نفرت از آنها. یکی پیش فرضش سلامت نفس همه است و یکی همه را مجرم میبیند مگر خلافش اثبات شود. خیلی فیلم نازنینی بود. ما نیامده ایم که فقط عبور کنیم. ما آمده ایم که درنگ کنیم و اگر زندگی از سرعت ما کاست باید با آغوش باز آن را بپذیریم. شخصیت یک شرقی را خیلی خوب ساخته بودند اسپیلبرگ و هنکس با هم! البته آن بنده خدایی که این فیلم از روی زندگی او ساخته شده یک ایرانی بلاتکلیف بیچاره است که صد و هشتاد درجه با شخصیت دوست داشتنی تام هنکس در این فیلم تفاوت میکند. از آن فیلمهایی است که دوست دارم هر از چندگاهی ببینم.