خیلی خیلی از حس و حال و داستانش کیف کردم

یه چیزی که توش برام جالب بود اینه که 8 سال پیش نقش مهم پهپادها توی کنترل کردن جامعه رو داره نشون میده. و چقدر فضای توی واقعیتش آخرالزمانی و ترسناکه، با این که تهش با پیروزی تموم میشه.

خیلی فیلم کثیفیه. میخواد فلسطینی ها رو بی رحم و تروریست نشون بده و بگه اسرائیلی ها فقط دارند انتقام میگیرند. درباره المپیک مونیخه که مبارزان فلسطینی هواپیمای ورزشکارای صهیونیست رو گروگان میگیرند.

من این فیلم رو با دخترم دیدم. به نظرم یه جاهاییش واقعا بچه ممکنه بترسه.

آیا ما که در برابر انسان ها وظایف اخلاقی مان را به درستی انجام نمی‌دهیم در برابر ربات های انسان نما که ممکن است عاطفه هم داشته باشند مقید به رعایت وظیفه اخلاقی هستیم؟

فیلم طنز #ترمینال موقعیت مردی را نشان میدهد که زبان انگلیسی بلد نیست و به محض رسیدن به فرودگاه نیویورک متوجه میشود در کشورش (کشور خیالی کراکوژیا) کودتا شده. قانون نه به او اجازه میدهد از فرودگاه خارج شود، نه میتواند سوار هواپیما شود چون پاسپورتش دیگر اعتبار ندارد. این یک بن بست قانونی است. نمیتوانم فیلم را لو بدهم و بگویم در فرودگاه چه بر او میگذرد اما دیدن این سکانس خالی از لطف نیست. خیلی زود میفهمیم مدیر فرودگاه خیلی بیشتر از این آقای آواره دارد عذاب میکشد. حضور آقای ناوورسکی که با همه چیز راحت کنار می آید مایه تعجب و عصبانیت مدیر قانونمند میشود و بالاخره سعی میکند یک راه حل قانونی برای طرف پیدا کند. چون نرم افزار وجدان روی مغز آقای مدیر نصب نیست همین قدر برایش کفایت میکند که یک اعتراف از ناوورسکی بگیرد. به هر قیمتی، اغراق، بزرگنمایی و حتی دروغ. اما ناوورسکی چون از قانون درونی خودش تبعیت میکند نمیتواند دروغ بگوید. حتی خبرهای بازداشت و زندان هم نمیتواند باعث ترس او از کشورش بشود. همه فیلم جدال این دو نوع قانون است که یکی بر اساس محبت به آدمها بنا گذاشته شده و یکی دیگر بر اساس نفرت از آنها. یکی پیش فرضش سلامت نفس همه است و یکی همه را مجرم میبیند مگر خلافش اثبات شود. خیلی فیلم نازنینی بود. ما نیامده ایم که فقط عبور کنیم. ما آمده ایم که درنگ کنیم و اگر زندگی از سرعت ما کاست باید با آغوش باز آن را بپذیریم. شخصیت یک شرقی را خیلی خوب ساخته بودند اسپیلبرگ و هنکس با هم! البته آن بنده خدایی که این فیلم از روی زندگی او ساخته شده یک ایرانی بلاتکلیف بیچاره است که صد و هشتاد درجه با شخصیت دوست داشتنی تام هنکس در این فیلم تفاوت میکند. از آن فیلمهایی است که دوست دارم هر از چندگاهی ببینم.