مجله میدان آزادی: صبح نهم اسفند 1404 با این خبر تلخ آغاز شد که مناطقی از تهران مورد حمله آمریکا و اسرائیل قرار گرفت. اولین شهیدان این حمله، رهبر ایران، خانوادۀ ایشان، جمعی از فرماندهان نظامی ایران و دختران دبستانی مینابی بودند که از پشت نیمکتهای مدرسه راهی سفر آسمان شدند. به گزارش تحلیلگران جهانی و بسیاری از رسانههای بینالمللی، آمریکا آگاهانه دو بار به این مدرسه حمله کرد تا نیروهای دفاعی ایران را برای کمکرسانی به آسیبدیدگان از وظیفۀ اصلی خود منحرف کند؛ شیوهای که نه تنها غیر انسانی که بر ضد همۀ کنوانسیونهای بینالمللی جنگ است. این حملات که همچنان ادامه دارد، از سوی بسیاری از هنرمندان ایران و جهان محکوم شد و موج این محکومیتها ادامه دارد. در تازهترین خبر از پرونده «ای ایران»، آرونداتی روی نویسندۀ سرشناس هندی و برندۀ جایزۀ بوکر، در مراسم رونمایی از رمان جدیدش به نام «مادر مریم نزد من میآید»، تهاجم وحشیانۀ آمریکا و اسرائیل را به خاک کشورمان محکوم کرد. این خبر را در ادامه بخوانید:
به گزارش مجلۀ میدان آزادی، آرونداتی روی نویسندۀ مطرح هندی که در سال ۱۹۹۷ برای رمان مشهور «خدای چیزهای کوچک» برنده جایزۀ بوکر شد، در مراسم رونمایی از رمان جدیدش به نام «مادر مریم نزد من میآید»، فرصت را مغتنم شمرد تهاجم وحشیانۀ آمریکا و اسرائیل را به خاک کشورمان محکوم کند و به سیاستهای کشورش هند در برخورد با این جنایتها اعتراض کند.
آنچه در ادامه میخوانید، بخشی از سخنرانی او دربارۀ جنگ علیه ایران است:
«میدانم که امروز اینجا جمع شدهایم تا درباره کتاب جدیدم صحبت کنیم؛ اما چگونه میتوانیم روز را به پایان برسانیم بدون آنکه درباره شهرهای زیبای تهران، اصفهان و بیروت که اکنون در آتش میسوزند حرفی بزنیم؟
با همان روحیه، صراحت و بیپروایی که از مادر مریم الهام گرفتهام، میخواهم از این تریبون استفاده کنم تا درباره حمله بیدلیل و غیرقانونی آمریکا و اسرائیل به ایران حرف بزنم. به نظر من این حمله در واقع ادامه همان چیزی است که من آن را نسلکشی آمریکا و اسرائیل در غزه میدانم. همان عاملان قدیمی، با همان الگوی قدیمی عمل میکنند:
کشتن زنان و کودکان، بمباران بیمارستانها، بمباران گسترده شهرها و بعد هم خود را قربانی جلوه دادن؛ اما ایران غزه نیست! صحنه این جنگ جدید میتواند گسترش پیدا کند و کل جهان را در بر بگیرد. در فرصتهای دیگری میتوان درباره این موضوع مفصلتر صحبت کرد؛ اما در اینجا فقط میخواهم بگویم که من، بدون هیچ تردیدی در کنار ایران ایستادهام.
ایران در برابر آنها ایستاده، در حالی که هند عقبنشینی کرده است. من از اینکه دولت ما چنین بیجرات رفتار کرده، شرمسارم. ما غرورمان را از دست دادهایم. کرامتمان را از دست دادهایم. شجاعتمان را از دست دادهایم؛ بهجز در فیلمهایمان.
ما چه مردمی هستیم که دولت منتخبمان حتی نمیتواند وقتی آمریکا رهبران کشورهای دیگر را میرباید و ترور میکند، آن را محکوم کند؟ آیا دوست داریم با ما هم چنین رفتاری شود؟
نخستوزیر ما چند روز قبل از حمله اسرائیل به ایران، به سرزمینهای اشغالی رفت و نتانیاهو را در آغوش گرفت. این چه معنایی دارد؟
در اوج جنگ و کشتار در غزه، دولت هند هزاران کارگر فقیر هندی را به اسرائیل فرستاد تا جای کارگران فلسطینی اخراجشده را بگیرند. امروز گزارش شده که اسرائیلیها به پناهگاهها میروند و به همان کارگران هندی اجازه ورود به پناهگاهها داده نمیشود! این چه معنایی دارد؟ چه کسی ما را به چنین موقعیت تحقیرآمیز و شرمآوری در جهان رسانده است؟»
آرونداتی روی (۱۹۵۹- هند) نخستین نویسندۀ زن هندی است که توانست با نخستین رمانش «خدای چیزهای کوچک» در کنار نویسندگان بزرگی چون دیکنز، جویس، فاکنر، کُنراد، پروست و مارکز قرار بگیرد. روتی با این رمان توانست جایزۀ بوکر و کتاب سال مجلۀ تایم در سال ۱۹۹۷، یکی از رمانهای بزرگ قرن بیستم به انتخاب خوانندگان گاردین، یکی از چهل کتابِ خواندنی به انتخاب ایندیپندنت، یکی از صد رمان خانوادگی و پاپیولار به انتخاب بوکریوت و هشتمین کتاب الهامبخش جهان در فهرست صدتاییِ «کتابهایی که جهان را شکل دادند» به انتخاب سرویس جهانی بیبیسی را برای خود کسب کند.