مجله میدان آزادی: صبح نهم اسفند 1404 با این خبر تلخ آغاز شد که مناطقی از تهران مورد حمله آمریکا و اسرائیل قرار گرفت. اولین شهیدان این حمله، رهبر ایران، خانوادۀ ایشان، جمعی از فرماندهان نظامی ایران و دختران دبستانی مینابی بودند که از پشت نیمکتهای مدرسه راهی سفر آسمان شدند. به گزارش تحلیلگران جهانی و بسیاری از رسانههای بینالمللی، آمریکا آگاهانه دو بار به این مدرسه حمله کرد تا نیروهای دفاعی ایران را برای کمکرسانی به آسیبدیدگان از وظیفۀ اصلی خود منحرف کند؛ شیوهای که نه تنها غیر انسانی که بر ضد همۀ کنوانسیونهای جنگی بینالملل است. این حملات که همچنان ادامه دارد، از سوی بسیاری از هنرمندان ادب و هنر محکوم شد و موج این محکومیتها ادامه دارد. در تازهترین خبر از پرونده «ای ایران» جلیل سامان، کارگردان مطرح سریالهای محبوب تلوزیون، در یادداشتی که در اختیار رسانهها قرار داد به عدم واکنش و برخی اقدامات در حمایت از حمله به ایران واکنش نشان داد. این خبر را در ادامه بخوانید:
به گزارش مجلۀ میدان آزادی، جلیل سامان کارگردان سریالهای محبوبی چون «ارمغان تاریکی»، «پروانه»، چهارگانۀ «زیرخاکی» و... دربارۀ شرایط این روزهای وطن، تهاجم به آن، جنگ، کشته شدن کودکان و سکوت در قبال آن نوشت:
«عدهای هستند که پیدا کردن واژهای برای تعریف شخصیتشان بسیار دشوار است.
بگویم ناداناند؟ نه، این کافی نیست.
هیچوقت مثل امروز مرز حق و باطل اینقدر آشکار نبوده است. حتی یک آدم نادان هم وقتی بفهمد پرستار بیگناهی را آتش میزنند، از دارودسته آدمکشها فاصله میگیرد.
بگویم بیوطناند؟ آدم میتواند بیوطن باشد، اما بیوطن بودن به معنای آدمکشی یا دادن گرای هموطنش نیست.
منافق؟ یعنی کسی که پیشِ رو چیزی میگوید و پشت سر چیز دیگری؟ منافق دستکم ظاهر را حفظ میکند. اما کسی که آشکارا از کشته شدن هموطنش ابراز شادی میکند، حتی زحمت حفظ ظاهر را هم به خودش نمیدهد؛ پس «منافق» هم واژۀ کوچکی است.
خائن؟ خیانت هم حد و مرزی دارد... خائن هم حاضر نیست عنوانش را بپذیرد و ترجیح میدهد نقاب شرافت بر چهره بزند.
آهان، شرف! آدمهایی هم هستند که بیشرفاند و برای منافعشان هر کاری میکنند؛ اما حتی بیشرفها هم معمولاً طرف آدمخوارها را نمیگیرند، چون میدانند ممکن است روزی خودشان هم توسط یکی بیشرفتر از خودشان خورده شوند!!
شاید باید برای این جماعت واژه تازهای اختراع کرد. شاید فرهنگستان زبان روزی فکری برایش بکند.
یک واژهای بود که در پخش «زیرخاکی» خیلی سانسورش میکردند. همکاران پخش میگفتند حذفش کن؛ خیلی سنگین است:
«بیهمهچیز»
بله، شاید «بیهمهچیز» مناسبترین واژه برای کسانی باشد که دشمن را تحریک کردند تا به هموطنانشان حمله کند.
بیهمهچیزهایی که شهادت دختران دانشآموز میناب را «غیرعمدی» خواندند، درحالیکه مرتکبانش به عمدی بودنش اعتراف کرده بودند.
بیهمهچیزهایی که با دیدن انفجار خانههای مسکونی سوت و هلهله کشیدند و گفتند: «چند روز دیگر آزاد میشویم...»
و حتی آنهایی که هلهله هم نکردند؛ آرام نشستند، قهوهشان را نوشیدند و با سکوتشان نشان دادند که «بیهمهچیز» بودن، گاهی از فریاد هم بلندتر شنیده میشود.»