مجله میدان آزادی: در تازه‌ترین صفحه از پروندۀ «هزار و یک سریال»، به سراغ سریال «تاکسی» ساختۀ «حسن نوری» رفته‌ایم. سریالی که مخاطبان خاص خود را در پلتفرم شیدا پای تماشای خود نشانده است. ریویوی نقد، تحلیل و بررسی این سریال را، به قلم فاطمه دهقان بخوانید:
با آمدن شبکه‌های اجتماعی تمرکز و حوصلۀ مخاطبان رسانه طوری پایین آمده که تولیدکنندگان به‌سمت تولید آثار کوتاه‌تر رفته‌اند. البته سریال «تاکسی» در دستۀ میکروسریال‌ها که به‌تازگی وارد بازار سینما شده‌اند قرار نمی‌گیرد؛ چراکه هر قسمت آن حدوداً نیم ساعت است. اما به‌نظر من از این جهت که با تماشای این سریال در تلفن همراه آسیبی به حس و درک فیلم وارد نمی‌شود، می‌توان گفت این سریال تلاشی است برای همراه کردن مخاطبی که سرش دائم در گوشی است.
سریال نمایش خانگی «تاکسی» ساختۀ «حسن نوری»
سریال «تاکسی» در تابستان ۱۴۰۵ در دوازده قسمت فیلمبرداری شده، از ۲۹ مهرماه در پلتفرم شیدا قابل تماشاست و هر دوشنبه و پنجشنبه قسمت جدید آن منتشر می‌شود.
ایدۀ این سریال از تاکسی نوشت‌های «سروش صحت» گرفته شده است که سال‌ها قبل در روزنامه چاپ می‌شد و سال ۱۴۰۲ به‌صورت یک کتاب به نام «تاکسی‌سواری» درآمد.
قالب داستانک برای روایت موقعیت مکانی ثابت و ماجراهایی که بین راننده و مسافر یا مسافران پیش می‌آید، مناسب است. اما چنین محتوایی آیا ظرفیت لازم برای سریال شدن را هم دارد؟
بگذارید همین اول نظر شخصی‌ام را بگویم و بعد در ادامه توضیح بدهم: کار آسانی نیست اما شدنی است. گرچه موقعیت و شخصیت‌های محدود جای بازی چندانی به فیلم‌نامه‌نویس نمی‌دهند که شخصیت‌پردازی کند و داستان را مناسب قالب سریال دراماتیزه کند. بنابراین از این جهت به نظر می‌رسد که در برخی قسمت‌ها کمی برای دراماتیک شدن داستانک‌ها تلاش اغراق‌شده‌ای صورت گرفته است که گاهی توی ذوق می‌زند.
باید بگویم گرچه تاکسی‌نوشت‌ها به نام سروش صحت ثبت شده اما خود صحت کارگردانی سریال «تاکسی» را به عهده ندارد و نام او به‌عنوان سرپرست نویسندگان به‌همراه «ایمان صفایی» در تیتراژ آورده شده که نشان می‌دهد او حتی نویسندۀ کارهم نیست. بنابراین طبیعی است که جهان سریال آن‌قدرها شبیه اتمسفر جهانی که از صحت سراغ داریم نباشد. پس اگر به امید تماشای اثری شبیه «مگه تموم عمر چند تا بهاره؟» پای سریال بنشینید قطعاً توی ذوق‌تان می‌خورد. اما آیا علاقه‌مندان به جهان صحت باید از تماشای سریال بگذرند؟ قطعاً نه. چراکه کنش‌ها یا دیالوگ‌هایی در کار وجود دارد که یادآور جهان صحت باشد و مخاطب را راضی کند.
تعدادی از بازیگران سریال «تاکسی» در یک قاب
البته جدای از این باید این موضوع را هم در نظر داشت که سریال «تاکسی» در قالب اپیزودیک ساخته شده است و به‌طور کلی هر قسمت آن ظرفیت متفاوتی دارد.
در تیتراژ قسمت‌های اول نام گروه نویسندگان آورده نشده اما به‌نظرم اگر تازه‌کارهایی باشند که زیر نظر صحت و ایمان صفایی می‌نویسند، این تجربه می‌تواند کمک کند نویسندگان جدیدی به دنیای سینما وارد شوند و به‌زودی شاهد کارهای جدید و متنوعی در سینمای ایران باشیم.
تماشای سریال برای کسانی که به حوزۀ فیلم‌نامه‌نویسی علاقه‌مند هستند هم تجربۀ خوبی است. اینکه بتوانی دوازده قسمت سریالی را که نخ تسبیحش تاکسی است کنار هم بگذاری و بررسی کنی که کدامش بهتر درآمده و کدام درنیامده و چرا درنیامده، جدای از تجربۀ یادگیری، لذت مضاعفی هم دارد.
کارگردانی سریال تاکسی را «حسن نوری» بر عهده داشته که با ایفای نقش «جمشید» در سریال «مگه تموم عمر چند تا بهاره؟» بیشتر شناخته شد. «حسن نوری» که اغلب در نقش بازیگر و دستیار کارگردان در فیلم‌ها حضور داشته و در کارنامه‌اش هم بیشتر از همه با سروش صحت همکاری کرده است، به‌خوبی توانسته از پس کارگردانی کار بربیاید، چراکه با جهان صحت به‌خوبی آشناست.
«علی مصفا» غیر از بازی در اپیزود اول سریال، به‌عنوان مشاور هنری نیز در تیم این سریال حضور دارد و تهیه‌کنندگی سریال هم بر عهدۀ «مجید صالحی» است.
از آنجایی که سریال اپیزودیک است هر قسمت بازیگران جدیدی دارد و از این رو سریال پربازیگری به حساب می‌آید.
سکانسی از سریال «تاکسی» ساختۀ «حسن نوری» با بازی «کاظم سیاحی»
در ادامه به نام برخی از این بازیگران اشاره می‌کنیم:
سیامک انصاری، مجید صالحی، هادی کاظمی، حسن معجونی، علی مصفا، امیرحسین رستمی، امیر کاظمی، کاظم سیاحی، بیژن بنفشه‌خواه، محمد شعبان‌پور، نعیمه نظام‌دوست، مجید یوسفی، یوسف صیادی، نفس بازغی، امیر نوروزی، سجاد بابایی، حدیث میرامینی، شهین تسلیمی، سینا مهراد، پردیس پورعابدینی، مهران احمدی، نیما شعبان‌نژاد، حمید لولایی، امیرمهدی ژوله، ناهید مسلمی، آزاده صمدی، آیدا ماهیانی، افسانه کمالی، هومن برق‌نورد، علیرضا مسعودی، سید علی صالحی، بهادر مالکی، سیامک ادیب، محمدرضا صولتی، فرزین محدث، دیبا زاهدی و مریم ماهور.
بسیاری از این افراد بازیگران توانمند و پرکاری هستند که کارنامه‌ای درخشان دارند و به‌خوبی از پس ایفای نقش‌های کمدی برآمده‌اند. البته در بعضی قسمت‌ها ضعف فیلم‌نامه در درآوردن منطق کنش شخصیت‌ها باعث شده که قدرت مانور بازیگرها کمی پایین باشد و گاهی دیالوگ‌ها توی ذوق می‌زنند یا بازی‌ها از قوارۀ داستان بیرون می‌زنند که طبیعی است. چون همان‌طور که در ابتدا گفتم استفاده از ظرفیت این داستانک‌ها برای تصویری شدن آن‌قدرها هم راحت نبوده است.
اما با وجود ضعف فیلم‌نامه، تماشای سریال «تاکسی» برای علاقه‌مندان جهان صحت و کسانی که تاکسی‌نوشت‌های او را به یاد می‌آورند، می‌تواند تجربۀ دلپذیری باشد.