سید محمد بهروزنژاد

داستانِ استخوان‌دارش جذبم کرد. ارجاع مدامش به برخی کتاب‌ها و خود کتاب مقدس غنی‌ترش کرده. پایان‌بندی تلخش هم که به یادماندنی است. بازی برد پیت و صحنه‌ی معروف«Whats in the box» گفتنش هم که عالی... اگر از جنایی‌های روانشناسانه‌ی تلخ خوشتان می‌آید گزینه خوبی است.

یه اکشن داستان‌دار. چیزی که خیلی کم پیدا می‌شه. با شخصیت‌پردازی‌های خیلی‌خوب.

خیلی قدرنادیده است به نظرم در حالی که در بازی با زمان و روایت غیر خطی عالی بود. داستانش هم همین‌طور.

شاهکار نیافتمش. حتی خوب هم نبود. هیچ منطقی بر فیلم حکم‌فرما نبود و می‌خواست به هر قیمتی حال‌خوب‌کن باشه.

شخصیت‌پردازی و داستان عالی. و البته موسیقی و بازی‌ها و غیره!

خیلی خوب بود انصافاً. اون موقع این حرکت خیلی جسارت می‌خواست. طنز و داستان و بازی‌گری و همه‌چی عالی.

یک اقتباس واقعاً زیبا از سرود کریسمس. نکته‌ی خاص دیگه‌ای نداره. یا من یادم نیست.

والا صحنه‌های جالبی داشت مخصوصاً اونجاش که سیاه‌پوسته می‌خواد آدم بکشه و انجیل می‌خونه. ولی در کل ساختار کلی‌اش رو نفهمیدم. البته که نشانه‌های پست‌مدرن بسیاری تو فیلم بود. مثلاً عنصر تصادف نقش ویژه‌ای داشت یا همین ساختار کلی نداشتن فیلم خودش یه کار پست‌مدرنه.

از کارای اولیه‌ی تارانتینوعه ولی به نظرم ارزش دیدن داره. پوچی خاصی برش حاکمه!

وسترن ضد نژادپرستی با کلی خون‌وخون‌ریزی و هیجان خالص.

در حد مرگ شعارزده. به نظرم چون فانتزی‌های لیبرالیست‌ها درباره فاشیست‌ها رو به تصویر کشیده انقدر بزرگش کردن. البته از حق نگذریم. قسمت «تاریخ جايگزينش» جالب بود.

داستانِ کلاسیکش هنوز تو ذهنم هست. اون موقع زیاد فنی نگاه نمی‌کردم و بسیار لذت بردم هر چند بعید می‌دونم اگر فنی هم نگاه می‌کردم نظرم تغییر می‌کرد.

از خوبانِ ژانرِ «ببین لذت ببر زیادی فکر نکن». بسی هیجان‌انگیز. البته تا پایان فصل چهار. فصل آخرش افتضاحه.

اونقدر که ازش بد می‌گن بد نبود و اتفاقاً به نظرم یک فصل دوی کاملاً خلف برای فصل یک سریال بود. بسیاار تیره و تار و پوچ‌گرا. فسادی که همه‌جا رو گرفته و هیچ راه گریزی ازش نیست.

به شدت تلخ و پوچ‌گرا و البته واقعی و سنگین. فصل اول خوب بود ولی اینکه شاهکار بود یا نه رو مطمئن نیستم. باید دوباره ببینم.

بی‌نظیره. دوبار دیدم و هنوز دوست دارم بارها ببینمش. بسیار انسانی و هنرمندانه و ضد جنگ. فقط کاش پایانش تراژیک بود!

خیلی خوب شازده کوچولو رو اقتباس کرده. من که چندین بار دیدمش. البته به لطف شبکه پویا و خواهر و برادر کوچک‌تر.

در یکی از مناطق آمریکا یه بخشی به وجود اومده به اسم: پیشگیری از جنایت. اونجا به کمک سه پیشگو متوجه می‌شن که در آینده‌ی نزدیک چه کسی قراره قتل انجام بده و کی قراره کشته بشه. بعد پلیسای این بخش می‌رن به محلی که قراره توش قتل رخ بده و فردی که قراره قاتل بشه رو به جرم قتل در آینده دستگیر می‌کنن. حالا این طرح قراره ملی بشه و تو این مسیر با چالش‌هایی روبرو می‌شه که این تازه اول ماجراست و هرقدر فیلم جلوتر می‌ره ابعاد درگیری بزرگ‌تر می‌شه. داستان در سال ۲۰۵۴ رخ می‌ده و پر از عناصر سبک علمی‌_تخیلی‌یه: ماشین‌های سرعتی، شهری با معماری عجیب، پیشرفت‌های سرسام‌آور تکنولوژی مثل اسکن چشمی‌ هویت تمام شهروندان و مسائلی از این قبیل. فیلم به خوبی توی بخش دنیاسازی موفق بوده و منطق خوبی برای وصل کردن اجزای تخیلاتش به هم ایجاده کرده. جلوه‌های ویژه هم نسبت به سال تولید فیلم(۲۰۰۲) خیلی خوبن. بازیگرها هم همگی فوق‌العاده‌ان. مخصوصاً خود تام کروز و نقش زن پیشگو. فیلم ترکیبی از چند ژانره: اکشن، ویرانشهری(دیستوپیایی)، علمی_تخیلی، جنایی و رازآلود. انصافاً در ترکیب درست این چند ژانر هم موفق بوده و نتیجه یک اثر کاملاً چفت و بست‌دار شده. https://eitaa.com/shooridarsar ادامه...👇 فیلمنامه که بر اساس داستانی به همین نام از فلیپ کی‌. دیک نوشته شده استخون‌دار و قدرتمنده. مخصوصاً که فیلم فقط به هیجان‌انگیز بودن اکتفا نکرده و دغدغه‌های اخلاقی و فلسفی هم داره. مثلاً شما می‌تونید با کمی دقت متوجه نظر کارگردان درباره مسئله جبر و اختیار بشید. البته در سطح کلان‌تر هم فیلم به پرسش قدیمی‌ِ: «آیا هدف وسیله رو توجیه می‌کنه؟» هم پرداخته. نمره من به فیلم ۸/۵ از ۱۰ عه. اونم به خطر دو سه اشکال کوچیک منطقی‌ای که تو فیلمنامه بود. توصیه می‌کنم ببینیدش. برای من تجربه‌ای مشابهِ «اینسپشنِ» نولان بود. https://eitaa.com/shooridarsar

خوب تونسته بود به مسائل شخصی یک ورزشکار بپردازه و به نظرم شخصیت‌پردازی شخصیت اصلی نقطه قوت فیلم بود و کلاً فیلم روی اون سوار بود. صحنه‌های مبارزه رو هم خیلی دوست داشتم.

به عنوان یه شاهکار دیدمش اما اصلاً چنین چیزی نبود. معتقدم با یک فیلم خوب هم فاصله داره. منطق فیلم به شدت مخدوشه. داستان قوی نیست. شخصیت‌پردازی هم کامل نیست. در کل به عنوان پیشگام دیدنش وجهی داره وگرنه که نه.