مجله میدان آزادی: صفحۀ نخست پروندۀ «هنر و ادبیات ضدآمریکایی» را با این درآمد و به قلم صدرالدین عالینژاد شروع میکنیم:
ادبیات ضد آمریکایی و هنر ضد آمریکایی در جهان، مفهوم غریبی نیست. سالهاست هنرمندان در آمریکا و در سراسر جهان، مفهوم آمریکا به معنای روح سلطهگری که در جهان جنگافروزی میکند و به دنبال غارت کشورها و کشتن انسانهاست را در آثارشان به نمایش گذاشتهاند و در پیدا و پنهان از آن میگویند و مینویسند.
اما سرزمینمان ایران بیش از یک سال است درگیر دو جنگ با ورود مستقیم آمریکا به تهاجم و تجاوز است. جنگهایی که ایران شروعکنندۀ آن نبود، در اولی آمریکا همراهی کامل با متجاوز (رژیم اسرائیل) داشت و دومی را خود آمریکا شروع کرد و خود آمریکا تفاهمش را زیر پا گذاشت. این جنگها جانهای عزیز بسیاری از ایرانیان را گرفت و کودکان زیادی را به خاک و خون کشید. این رخداد عظیم و فاجعهبار طبیعتاً موجی جدی از هنر و ادبیات ضدآمریکایی را در ایران برانگیخت. اما این موج بیسابقه نبود، هم در ایران هم در جهان.
در ایران دستکم پس از کودتای آمریکایی 28 مرداد و سرنگونی دولت ملی محمد مصدق توسط آمریکا (که اولین درگیری ایران و آمریکا باز هم با آغازگری و مدخلیت آمریکا بود)، ادبیات و هنر ضدآمریکایی ولو در سطرهایی کمرنگ و نگران از سرکوب و سانسور، آغاز شد. در جهان نیز تاریخ ادبیات و هنر ضدآمریکایی تقریبا به اندازۀ کل تاریخ وجودی آمریکا و به اندازۀ مداخلهگریهایش در جهان سابقه و گستره دارد.
از جنایت فاجعهبار میناب تا هرآنچه امروز ایران و ایرانیان از ستم آمریکا و زیردستانش میبینند، دلیل اصلی تحریریۀ مجله میدان آزادی برای گشودن پرونده «هنر و ادبیات ضدآمریکایی» است. پروندهای که قرار نیست تنها امروزی و اینجایی باشد و میخواهد تجربههای مشابه را در دیگر صفحات تاریخ و جغرافیا ورق بزند و با آنها نوعی همدلی و آگاهی تاریخی را تجربه کند.
اما جدا از دلیل برویم سراغ بهانه: مردادماه بهترین زمان و بهانه برای آغاز این پرونده است. ماهی که در تجربۀ تاریخی ایران، هم سالروز کودتای 28 مرداد 1332 را در خود دارد، هم در تجربۀ جهانی سالروز بزرگترین فجایع جنگی تاریخ جهان یعنی بمباران اتمی هیروشیما و ناکازاکی در ژاپن توسط آمریکا را (در ششم و نهم اوت 1945).
فردا سالروز بمباران هیروشیما توسط آمریکاست، یعنی روزی که بزرگترین جنایت جنگی ثبت و ثابتشدۀ تاریخ اتفاق افتاد. جنایتی که در لحظۀ اصابت بمب، باعث کشتهشدن 88000 انسان (عموما غیرنظامی و زنان و کودکان) شد و و تا پایان سال بر اثر تشعشعات و جراحات، آمار کشتهشدگان از 140000 نفر عبور کرد و سالهای بعد بیشتر هم شد.
ما در مجله میدان آزادی، از نخستین روز جنگ دوازده روزه، در واکنش به تجاوز و دستاندازی بیگانگان و دیوان به ایران عزیز پروندۀ «ای ایران» را در رسانۀ هنریمان گشودیم. اینک با تداوم این جنگ و جنگطلبی منحوس و نفرتانگیز در سرزمینمان، به احترام تمام کشتهشدگان و رنجدیدگان تاریخ از ستم و جنایت آمریکا و نیز تمام هنرمندان شریف، آزاده و آگاهی که چشم بر این جنایات نبستند، در سالروز جنایت هیروشیما، پروندۀ «هنر و ادبیات ضدآمریکایی» را نیز در صفحات مجله میدان آزادی آغاز میکنیم.
در این پرونده، یادداشتهایی به قلم مجید اسطیری، نامیه اصفهانیان، سیدوحید نبویزاده نمازی، محمدحسین بختیاری، حسن صنوبری، پرستو علیعسگرنجاد، منصوره محبی، نرگس فرجاد امین، مینو خانی، عصمت زارعی، مینو رضایی، ناعمه اصفهانیان، پروانه شمس آبادی، اینجانب صدرالدین عالینژاد و دیگران خواهید خواند. این یادداشتها از امروز به صورت روزانه منتشر خواهند شد. همچنین آغاز پرونده با دوازده مطلب خواهد بود که به هنر و ادبیات ضدآمریکایی در کشورهای ژاپن، چین، ایران و خود آمریکا پرداختهاند.
خوشحال میشویم در این پرونده هم با ما همراه باشید و پیشنهادهای خود را برای بهترشدن و عمیقترشدنش با ما در میان بگذارید.
مطالب پرونده را از امروز در این نشانی دنبال کنید: