امیرحسین یوسفیان

‌اول فیلم وقتی با حالت تصنعی باشگاه مورد اصابت رو به رو شدم با خودم گفتم اینم یه فیلمه که از تازگی موضوعش با عنوان جنگ تحمیلی سوم قلاب کرده مخاطب پای دیدنش بشینه. اما هر چی جلوتر می‌رفت نظرم تغییر می‌کرد. نقش آفرینی فوق العاده کاظم هژیرآزاد سهم زیادی رو در ناب کردن این اپیزود داشت. داستان قشنگ و لوکیشن های پر احساس بدون شعارزدگی همگی مهر تاییدی بر موفق بودن این اپیزود هستن. خط داستانی مشخص و سکسانس‌هایی پر از حس وطن پرستی و اتحاد دیدگاه های متفاوت سیاسی و سبکی در کنار هم زیر بیرق ایران بسیار دلنشین بود.

خالی از لطفه بخوایم بی رحمانه به انتقاد این اثر اقتباسی بپردازیم. در این سینمای بی محتوایی که در این دهه با اون رو به رو هستیم، پرداختن به مفاخر ایران به نوبه خود امتیاز ویژه‌ای داره. «پروین» اقتباسی با دید کلی از دوران زندگی پروین اعتصامی بعد از ازدواج و مشوق مخاطب برای مطالعه زندگینامه پروین است. انتخاب بازیگر تا حد زیادی درست و نقش آفرینی تا حد زیادی خوب. اما من به شخصه دوست داشتم بیشتر درگیر دنیای ذهنی و قلم پروین بشم و از این دید کلی فاصله بگیرم. کاش پروین رو در سکانس‌های بیشتری از فیلم داشتیم.

فیلم «فری گایز» یا همون «مردِ آزاد» با بازی رایان رینولدز داستان قشنگی رو از زاویه دید کاراکتر بازی کامپیوتری به مخاطب ارائه می‌کنه. همین بکر بودن داستان و پیرنگ اون مخاطب رو برای تماشای اون نگه می‌داره. اینکه وقتی یک شخصیت یا کاراکتر برنامه ریزی شده در جریان بازی به یک آگاهی نسبت به محیط خودش می‌رسه و خارج از اون چیزی که برنامه‌ریزی شده عمل می‌کنه بنظر من بشدت می‌تونه جذاب باشه. پس مطمئن باشید در مرحله اول برای شما یک فیلم سرگرم کننده خواهد بود.

و اما «تراس»! تراس داستانی درگیر کننده و خوبی داشت اما در اجرای اون خیلی ضعیف ظاهر شد. کاراکتر لیلا و سارا تا آخر اپیزود مخاطب رو اذیت می کنن چون بشدت در ادای نقش خودشون در این اپیزود ضعیف ظاهر شدن. اما پرداختن به موضوع وطن فروشانی که لوکیشن‌های مهم رو اطلاع می‌دادن در حد خودش چاشنی جذابیت رو به اثر اضافه می‌کرد. ضمن اینکه حین تماشای فیلم توجه نکردن به بعضی جزئیات بدیهی اذیت کنندس. مثل فاصله دو ماشین در تعقیب و گریز و بسیاری موارد خارج از منطقِ دیگه.

اپیزود «نگران» به هیچ عنوان اپیزود محبوب و حتی مورد قبول من نیست. فارغ از شرایط تولید این آثار می‌توان این اپیزود را ضعیف‌ترین دانست. برای من «نگران» هیچ حس و حالی از جنگ نداشت و صرفا سکانس‌هایی از اتفاقات درون بخش اورژانس را نظارت می‌کردم. بی‌توجهی به جزئیات انفجار و المان‌های جنگ و استفاده از نورهای نمادین و بازیگری ضعیف بعضی از کاراکترها دست به دست هم دادند تا نگران را به نسخه ضعیف خودش تبدیل کنند. نا گفته نماند که فیلمبرداری و قاب بندی این اپیزود بیشتر بدرد یک سریال ماه رمضانی می خورد تا جنگی.

اپیزود تماس روایتگر متفاوتی از جنگ تحمیلی سوم بود. جابجا شدن در اضطراب‌ها و دیدگاه‌های مردم در سکانس‌های اول فیلم اون هم در قالب تماس با مرکز مشاوره واقعا ایده جالب و جذابی بود. طنز کاراکتر فرهاد در تلخی شرایط جنگ همزمان آرامش را به مخاطب القا میکرد. نبودن شعار زدگی و کلیشه از نکات مثبت این اپیزود بود. در کنار مواردی که گفتم فیلمبرداری خوبِ اثر مخاطب رو با خودش همراه میکرد.

اگر داستان یا رمان «وحشت در آمیتی ویل» رو خوندید و سریع سرچ کردید تا آخرین نسخه فیلم از اون رو ببینید بهتره که سمت تماشای این نسخه نرید. داستان واقعی آمیتی ویل خودش به تنهایی قشنگ و ترسناکه مخصوصا اگر مستندش رو دیده باشید. اما اقتباسی که در این فیلم ازش شده به هیچ عنوان قدرت داستان رو نشون نمیده و صرفا چهارتا سکانس ترسناک کنار همدیگس.

خب اولین چیزی که منو در ژانر ترسناک مجذوب میکنه اقتباس از یک داستان واقعیه. فیلم «احضار» یک اقتباس خوب از پرونده‌های ماوراطبیعی دو محقق مطرح به نام اد و لورین وارن هستن. در این فیلم شما تا حدی نمیتونید پیش‌بینی ترس داشته باشید و بگید الان یه اتفاق ترسناک میفته! دقیقا زمانی که انتظار ندارید غافلگیر خواهید شد. داستان اون بر اساس موضوع کلیشه‌ای «خانه تسخیر شده» پیش نمیره و برای شما دلیل و برهان ارائه میده.

قطعا با دیدن انیمیشن و فضای اون یاد «زوتوپیا» میفتید. دنیای حیوانات و تطبیق اون با سبک زندگی مدرنیته انسانی وجه مشترک هر دو. اما چیزی که «بز» رو متفاوت میکنه خط داستانی پر هیجان اون بدلیل پیوند داستان اون به ورزش محبوب بسکتباله. این انیمشین یه نسخه خوب برای ترویج اعتماد به نفس، دیسیپلین و اراده تا رسیدن به هدفه. این نکته رو بگم که در فاصله دو روز سه بار اون رو تماشا کردم چون هر بار میخواستم جزییات کار شده سکانس‌های اون رو از دست ندم. پس حتما ببینیدش...

این انیمیشن سهم زیادی در کودکی من داره و وقتی بعد سال‌ها دوباره دیدمش باز هم همون حس تازه دوران کودکی رو بهم منتقل کرد. «نمو» یک انیمیشن که محدود به زمان نمیشه و داستانش یک الگو برای بقیه انیمیشن‌ها توی این سبک خواهد بود. درگیر شدن با کاراکترها، تطبیق رفتاری با شکل و فرم موجودات دریایی، نشون دادن بخش تاریک دریا و پیگیری داستان از دید یک ماهی خودش میتونه یک برگه برنده برای تبدیل شدن به یک کار درجه یک باشه.

برای خود من دیدن یک فیلم برای چندمین بار خیلی آپشن نیازه که اون اثر باید داشته باشه چه برسه به اینکه بخواد سریال باشه. سریال «مختارنامه» برای من خیلی خاص و محترمه و این جمله از رفتار من به عنوان مخاطب این سریال نمایان میشه. چون ناخودآگاه برای چندمین بار زمان شروع سریال روی قاب تلویزیون به اون خیره میشم و با دقت تمام پیگیر داستان سریال. بهترین نقش‌آفرینی‌ها، بهترین انتخاب بازیگر، بهترین روایت و صدها بهترین دیگه که همگی از سریال تاریخی مختارنامه بیرون میزنه. این سریال که روایتگر واقعه عاشورا از لنز دوربین شخصی به نام مختار ثقفی در اون زمانه برای من نامبر وان در ژانر و دسته خودشه و حتی مخاطبش میتونه محدود به جامعه خاصی نباشه.

«آخرین بازمانده» اقتباسی کم کیفیت از یک بازی ویدئویی بی‌نظیر با همین نام است. داستان سریال خط به خط از داستان بازی اقتباس شده. این سریال از دو دید قابل نقده؛ یک مخاطبی که این داستان رو تو خونه با کنسول بازی نکرده و دوم مخاطبی که اون رو بازی کرده. اگر بازی نکرده باشی سریال میتونه در ژانر خودش و با داستان بقا تأثیرگذار، جدید، جذاب و خوش ساخت باشه اما اگر اون رو بازی کرده باشید قطعا توقع بالایی از سریالش دارید و با دیدن سریال اون رو یک اقتباس شکست خورده میدونید. چه در انتخاب نقش چه در امانتداری داستان.

«وضعیت سفید» کامل‌ترین سریال در خصوص انتقال حس و حال خانواده‌ها در پشت صحنه جنگ تحمیلی هشت ساله‌ست. سریالی که در اکثر سکانس‌ها مخاطب با معاشرت‌ها و اتفاقات و دیالوگ‌های اون هم‌ذات پنداری میکنه. نکته مهم اینکه حسی منتقل میکنه که انگار در هر سکانسش کاملا حضوری یه گوشه لوکیشن نشستی و داری تماشا میکنی. خیلی لذت بخشه

فیلم کمدی صددام در زمینه هنر ، صحنه و سکانس تازه‌ای برای ارائه نداشت و با تکیه بر شوخی‌های جنسی و اتفاقات کلیشه‌ای طنز آمیز به کار خودش پایان می‌ده. فکر میکنم سبک تکراری عطاران در کمدی داره به یک بازدارندگی مخاطبان تبدیل میشه. عطارانی که در کمدی‌های درجه یک بسیار عالی ظاهر شده.

همین اول بگم «زیبا زیبا زیبا» بود. «وال ای» تو لیست انیمیشن‌های محبوب منه. چون یک انیمیشن پر آپشن و خوش ساخت و درجه یکه. وال ای شخصیت یک ربات که بعد از نابودی زمین روی اون داره به زندگیش ادامه و با وارد شدن به اتفاقات جدید میشه یک قهرمان برای همون زمینِ از دست رفته. وال ای یک اثری فوق العاده برای نشون دادن اثر هوش مصنوعی(AI) بر روی زندگی انسان‌هاست. اینکه چطور تفکر و پویایی رو از انسان می‌گیره و خودش میشه سکان‌دار انسان و زندگی همه.

«BFG» یا همون غول بزرگ مهربون گزینه خوبی برای درگیر شدن با رویا و خیاله. یک کاره تمیز و قابل قبول که بنظرم هر کسی که ذره‌ای از کودک درونش فعال باشه رو پای خودش می‌نشونه. ناگفته نمونه که بنظرم برای بچه‌های کوچولو مناسب نیست. در آخر بهتون بگم ارزش دیدن داره!

«درون و بیرون 2» برخلاف اکثر انیمیشن‌ها که در نسخه دوم خودشون ضعیف‌تر حاضر میشن تونست با همون خط داستانی و موضوعی تا حدی بر قدرت خودش باقی بمونه. اضافه شدن احساسات جدید با گذروندن دوران بلوغ و تحولات درونی داستان خوبی برای ارائۀ نسخه دوم این انیمیشن بود. پیشنهاد میکنم قبل از دیدن این قسمت حتما اپیزود اول این انیمیشن رو ببینید تا با دنیای درونی رایلی آشنا بشید.

فیلم «گرگ وال استریت» یک درام در زمینه بورس و مارکتینگ که زندگی جردن بلفورت رو در تعمال با بیزینس شروع کرده خودش روایت میکنه. مسیری که اون رو خیلی ثروتمند میکنه اما روند و داستان فیلم نشون میده که این موفقیت و ثروت از چه راه‌هایی بدست میاد و ارزش گزاری این روش‌ها رو به عهده مخاطب میزاره. جدای از این‌ها یک آگاه‌سازی به مخاطب در رابطه با پشت پرده این بیزینس میده و همین موضوع فیلم رو جذاب میکنه. پس قطعا این فیلم ارزش دیدن خواهد داشت...

انیمه سرویس تحویل کی کی دقیقا به بامزگی و سادگی اسمش دنیای یک دختربچه رو نمایش می‌ده. من به شخصه فضاهای این انیمه رو خیلی دوست داشتم. سکوت و هوای صبح خیلی زود، هوای بارونی، آرامش کلبه جنگلی، نسیم دشت سبز و... همگی با ترکیب شخصیت کی کی حس و حال خوبی رو منتقل می‌کرد. نکته جالب اینکه هیچ شخصیت منفی و افسانه‌ای رو درون خودش جای نداده بود و با یک دنیای پاک کودکانه دست در دست کودک درونمون شروع به حرکت می‌کرد.