دمع شمع

یک رفیقی میگفت در تاجیکستان به کسی که بلیط قطار را نگاه میکند میگویند نگران. این که در افغانستان به پرستار میگویند نگران و در ایران به کسی که دلواپس است همین کلمه را میگویند نشانه قدرت شگرفی است که در زبان فارسی وجود دارد و از این لحاظ انتخاب کارگردان قابل تقدیر است. اما یک ضعف شناختی مهم در فیلم این است که آیا خودکشی لیلا در داستان واقعا پذیرفتنی است؟ در رمان "طاعون" آلبر کامو ما یک شخصیت شبیه لیلا داریم به نام کتار. او هم از لحاظ اخلاقی خودش را مجرم میداند ولی وقتی طاعون فراگیر میشود و همه نگران خطر مرگ هستند او خوشحال و آرام است چون جرم اخلاقی او کمرنگ تر جلوه میکند. انگار ایده پرداز و فیلمنامه نویس و کارگردان اصلا متوجه این وجه ماجرا نبوده اند. علی القاعده لیلا باید آغوشش را برای هر موشکی که بر سرش ببارد بگشاید، به جای اینکه خودش قرص بخورد تا خودکشی کند.

مرحوم دکتر شریعتی در سخنرانیهای مختلفی اشاره کرده‌اند که طبقه مرفه برای درمان درد پوچی به خلق سرگرمیهای خطرناک می‌پردازد.

این فیلم محشره. چیزی بهتر از این درباره بحران پناهجویان در اروپا فکر نکنم بشه ساخت. اینکه چقدر اروپایی‌ها نژادپرست و خودخواه هستند و به پناهنده‌ها بدبین. تنها ایراد فیلم اینه که خیلی سرراست این خانواده سوری مهاجر رو قربانی نظام بشار اسد معرفی می‌کنه و هیچ تحلیلی از ماجرای سوریه نداره.

یه کمدی خوش رنگ و لعاب دیگه از ژونه. این بار با زمینه‌ای اجتماعی تر از آملی. وقتی که همون کارکترهای دوست داشتنی تصمیم می‌گیرند دست به یه کار اعتراضی گروهی بزنند.

به نظرم تروفو در این فیلم بی پناهی انسان در برابر بی رحمی ساختارهای مدرنیته رو خیلی خوب نشون میده. در خانواده و مدرسه و دارالتادیب خبری از شفقت نیست و نهایتاً باید گریخت. اما به کجا؟ به ساحل. به دریا. جایی که این زمین و این زمینه پایان پیدا کند.

یه قاب عالی توی این فیلم هست: ماشینی که خراب شده و زنگ زده رها شده و توی دشت بین علف های بلند آروم گرفته. یه نماد از حقارت تکنولوژی در برابر آرامش فراگیر طبیعت.

از بی داستانی به شدت ضربه خورده فقط اگه آدم دلش برای جمع های خانوادگی قدیم تنگ بشه خوبه بشینه ببینه

هم یک اقتباس خوب هم یک استعاره دوست داشتنی از تعاون توی جامعه ایرانی مخصوصاً طبقه فرودست

با اینکه فیلم به نظرم فوق‌العاده س اما گاو بهترین داستان مجموعه عزاداران بیل نیست. به نظرم بهترین داستان اون مجموعه داستان موسرخه است.

به داستان نسبتا بی سر و شکل فیلم کاری ندارم ولی حمید هامون قطعا یکی از سه تا شخصیت ماندگار تاریخ سینمای ما هستش.

هنوز هم یکی از بهترین فیلم‌های تاریخ سینمای ایران برای توضیح جریان‌های سیاسی و نسبت شون با مردم هستش.

ریدلی اسکات توی ساختن فیلمای بیگ پروداکشن واقعا عالیه. این هم خیلی فیلم خوبی دراومده ولی بازیگر حضرت موسی اصلا هیبت لازم رو نداره. اگه با فیلم "ده فرمان" که 60 سال پیش ساخته شده مقایسه کنید اون خیلی حماسی تره. حتی یه سری معجزه ها مثلا شکافته شدن دریا یا خون شدن آب رود نیل توی اون یه حالتی غیبی و معجزه گونه داره که توی این نداره.

چون فیلم درباره یه واقعه تاریخیه ممکنه آدم به جنبه های هنریش کمتر توجه بکنه و ضعف ها رو نبینه ولی در مجموع من خیلی فیلم رو دوست داشتم. ابوالقاسم طالبی توی یه مصاحبه ای گفته بود یه سری سکانس ضبط کردیم که از بس هولناک و دلخراش بود بعدا مجبور شدیم حذف کنیم.

توی فیلمای ابوالقاسم طالبی این جزو ضعیفاس. بدترین سکانسش هم اونجایی که با دف زدن یارو خسرو شکیبایی از خود بی خود میشه.

من در مجموع با فیلم حال کردم اما یه کلیشه بد توی فیلم بود اونم این که اولین باری که نماز میخونه فوری براش یه اتفاق خوب میفته در صورتی که زندگی واقعی هرگز این جوری نیست. بله ممکنه خدا به هر دلیلی به یه بنده ش حال بده با اولین عبادت، اما معمولا باید در خونه خدا رو اون قدر بکوبی که موقع ناامید شدن بالاخره در باز بشه. من که این طوری فکر میکنم.

یه چیزی که توش برام جالب بود اینه که 8 سال پیش نقش مهم پهپادها توی کنترل کردن جامعه رو داره نشون میده. و چقدر فضای توی واقعیتش آخرالزمانی و ترسناکه، با این که تهش با پیروزی تموم میشه.

نهاد جامعه آمریکایی هنوز همین قدر تندرو و خشنه. چند سال پیش یادتون بیاد که نژادپرست ها توی خیابون های آمریکا با مشعل شعار میدادند: خون و خاک!

به نظرم اون تلاش آل پاچینو برای اعتراف یه پیچ خیلی بزرگ در مسیر داستان این سه گانه است که واقعا ذهن مخاطب رو درگیر میکنه.

یه فیلم عالی برای نشون دادن این که نژادپرستی تا چه حد تو رگ و پی آمریکایی های کثیف ریشه داره.

واقعا یه فیلم دوران ساز. کنار زدن کلیشه های قهرمان سازی هالیوودی. فقط اون علاقه ش به شیر خوردن عجب چیز عجیبیه. آدم تو ذهنش میمونه.

خیلی زیبا و البته خیلی تلخ. برای هجو کردن روشنفکرهایی که هیچ کاری نمیکنن. 12 یا 13 سال پیش بلیط تئاترش رو برای تولد یکی از دوستانم خریدم و توی تئاتر شهر تماشا کردیم. با بازی اکبر زنجان پور.

خیلی داستانش باگ داشت. همون 10 سال پیش که دختره زده بود با سنگ تو کله امین حیایی و خبر مرگش رو تو فیس بوک دیده بود چطور فرار نکرده بود؟ چطور با خودش فکر نکرد پلیس چرا نیومد منو بگیره؟

به نظرم هر کس قبل از دیدن فیلم رمان فرهاد حسن زاده رو خونده باشه ضد حال میخوره چون خیلی خیلی اقتباس فرق داره با رمان. نه تنها به قصه، که اصلا روح رمان رو هم بهش وفادار نبوده

آیا سینمای ایران این قدر دلرحم است که به کارگردانی اجازه بدهد به خاطر دو تا فیلم قبلی اش، در فیلم سوم وارد جهان شخصی اش بشود، در را قفل کند و کلید را پرت کند توی کوچه؟ البته اپیزود سوم با ورود مرضیه برومند که آدم رو یاد شیطان توی مرشد و مارگریتا مینداخت واقعا دیدنی بود. اصلا انگار یه نفر دیگه این اپیزود رو نوشته بود. اون فعال کردن اکانت خیلی خوب بود :)

به نظرم فیلمنامه به لحاظ ساختار بدک نیست ولی خود قلم فیلمنامه نویس گیرا نیست. مثلا اون سکانسی که روح الله زمانی داره از ماه بودن و ناز بودن و بی نظیر بودن برادرش میگه چقدر شعاری و کلیشه ای در اومده. یا اونجا که امدادگر میگه بچه رو از اینجا ببر. برای سلامتیش ضرر داره! کی توی جنگ این طوری حرف میزده آخه؟ ولی بازی روح الله زمانی مثل موقعیت مهدی، مثل خورشید، مثل آسمان غرب و خلاصه مثل همیشه عالی بود.

از بازی ها ضربه خورده بود و غیر از این فکر میکنم همه چیز فیلم خوب بود.

با این که تهران یه شهر غیر قابل تحمله ولی این فیلم واقعا یه حس مثبت نسبت به تهران به مخاطب القا میکنه. خود تصور عینی قایق سواری کردن در تهران با نشون دادن چند باره تصویر مسیریاب های هوشمند به خوبی بازنمایی شده. البته طنز فیلم فقط طنز موقعیت نیست و خیلی جاها هم با طنز کلامی مخلوط شده. مثلا توی همون همراهی پیمان قاسم خانی با دختره، بار طنز خیلی جاها بر دوش دیالوگهاست، نه اینکه در ذات موقعیت باشه.